Latest

Ανακοίνωση για την παρέμβαση στην ομιλία Τρισέ στο Βερολίνο

Βερολίνο. Την Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου και ώρα 6 μ.μ., στο αμφιθέατρο Audi Max του Πανεπιστημίου Χούμπολντ ξεκίνησε η προγραμματισμένη ομιλία του προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), κ. Τρισέ*. Η ομάδα Real Democracy Now! Berlin/GR, υποδέχτηκε τον πρόεδρο της ΕΚΤ, σύμφωνα με το δικό της σχέδιο.

Το αμφιθέατρο ήταν γεμάτο. Στις πρώτες σειρές οι πανεπιστημιακοί, οι πολιτικοί, οι επιχειρηματίες και οι δημοσιογραφοι. Πίσω οι φοιτητές και λοιποί πολίτες. Ανάμεσά τους και 14 μέλη της ομάδας μας, ακροβολισμένοι ανα δύο ή τρεις στο ακροάτηριο. Στις 6.30 μ.μ. ο κ. Τρισέ ανέβηκε στο βήμα. Στις 6.40, όπως είχαμε σχεδιάσει, δύο από εμάς άνοιγουν και κρατούν σιωπηλοί το πρώτο πανό: “Say no to the debt tyranny” – όχι στην τυρανία του χρέους. Οι άνδρες της ασφάλειας δεν αντιδρούν, ο κ. Τρισέ συνεχίζει να μιλά, οι κάμερες στρέφονται στο πανό, ο κόσμος κοιτάζει με περιέργεια. Στις 6.45, τρεις, παντα σιωπηλοί, ανοίγουν το δεύτερο πανό: «Έξω η Τρόικα από την Ελλάδα». Ακολουθεί και το τρίτο (πάντα στα αγγλικά) «Όχι άλλα χρήματα για τις τράπεζες». Το κοινό ψιθυριζει, η ασφάλεια εξακολουθεί να μην αντιδρά, ενώ ο κ. Τρισέ καταφεύγει στο φημισμένο τέχνασμα των “μεγάλων ανδρών”: στην αλλαζονική αδιαφορία και με επιμονή συνεχίζει τον μονόλογό του. Μονόλογος που διακόπηκε όταν μία απο μας κάταφερε να αποσπασει τον προσηλωμένο κύριο Τρισέ από το όραμά του, παροτρύνοντάς τον να κοιτάξει τα πανό και να σταματήσει να λέει ψέμματα. Μέχρι τότε, ο κ. πρόεδρος αγόρευε σαν να βρισκόταν σε μία προ κρίσης συγκυρία. Μιλούσε για «έλεγχο του χρέους» και «ρευστότητα των τραπεζών» ως στόχους της ΕΚΤ, προκαλώντας αμηχανία και δυσφορία και στους πιο καλοπιστους ακροατές του, οι οποίοι απο ευγενεια προς τον ομιλητή, προτιμούσαν να κοιτάζουν τους ανθρωπους της ασφάλειας στον εξώστη. Η “απείθαρχη” ακροάτρια, άφησε ιπποτικά να καταχραστούν την ευγένειά της και επέτρεψε να ολοκληρώσει τον περιπαικτικό του (ίσως να ήταν και απλά απελπισμένος) μονόλογο ο σε μία βδομάδα συνταξιούχος κ. Τρισέ.

Η κουλτούρα συζήτησης στα γερμανικά πανεπιστημια επιβάλλει στον κύριο ομιλητή να υποβληθεί στην βάσανο της συνομιλίας με τους ακροατές του. Ετσι δόθηκε η ευκαιρία, σε τρεις απο την ομάδα να πάρουν τον λόγο. Ο πρώτος διάβασε σημείωμα που αποκρυσταλλώνει τις θέσεις μας, αποσπώντας και τα πρώτα χειροκροτήματα ενός πειθαρχημένου κοινού. Το κείμενο, ως έχει (ακολουθούν αγγλικά):

Dear Mr Trichet,

We would like to thank you for sharing with us your vision for Europe. In fact, coming from Greece, we think we can already understand it better than many others. And we would like to tell you that the Greek people are also sharing your vision, and that they are going through lots of sacrifices to help you bring it to life. They no longer want to earn decent wages or educate their children. They prefer giving all they have to pay their debts. They have even started selling – at any price – all public property that can be sold for this reason. They are even ready to give their lives for your vision. They no longer need health care. Paying loan interests is much more important. So they shut down hospitals. And they prefer suicide instead. Suicide rate in Greece has increased 40%.

Some would say that the Greeks deserve what came upon them. We couldn’t agree more. That’s why we would like to thank you, for making us pay our debts instead of paying for our own decent survival. We want to assure you, that we’ll keep paying until we starve and our whole economy becomes a ruin. And we thank you from the bottoms of our hearts for your precious help through loans. You have to be sure, that every single dime you give us will come back to you and to the banks you are protecting. In high interest. Because through our sacrifice, we can keep the banks safe and unaccountable. Through our sacrifice, we make your dream of Europe come true“.

Η δεύτερη, αρνήθηκε να χρησιμοποιήσει το μικρόφωνο που της προσφέρθηκε τονίζοντας ότι “η φωνή μου δεν το χρειάζεται – ενισχύεται απο τις φωνές όσων βρίσκονται στους δρόμους και στις πλατείες”, και αφού δήλωσε στον Τρισέ ότι “λέτε ψέμματα όταν μιλάτε για ασφάλεια και σταθερότητα και η απόδειξη είναι η εξαθλίωση της Ευρώπης του Νότου” αποχώρησε ανταποδίδοντας την περιφρόνηση που ο Τρισέ και οι αρχιτέκτονες της εξοντωτικής πολιτικής της ΕΚΤ έδειξαν στους λαούς της Ευρώπης.

Η τρίτη, αναγνωρίζοντας “ότι η οικονομία έχει γίνει ιδιαιτέρως πολύπλοκη για να αντιληφθούμε όλους τους λεπτούς χειρισμούς που γίνονται στα υπερκρατικά επίπεδα”, ζήτησε από τον Τρισέ να της λύσει έστω την εξής απορία: αν μπορεί ο ίδιος «να ζήσει με 470 ευρώ τον μήνα, όσος δηλαδή είναι ο μισθός της μητέρας μου, ή 800 ευρώ τον μήνα, ποσό που αντιστοιχεί στην μηνιαία σύνταξη του πατέρα μου, έπειτα από 30 χρόνια δουλειάς”. Φανερά πια αμήχανος ο Τρισέ, υποχώρησε στη δύναμη του προφανούς, απαντώντας πως αγνοούσε ότι «τα πράγματα είχανε φτάσει σε τέτοιο σημείο για τους Έλληνες». Υποστήριξε πως σκοπός της ακολουθούμενης πολιτικής είναι η έξοδος από την κρίση, η οποία θα φέρει δουλειές σε όλους.

Η παρέμβασή μας στην ομιλία του Τρισέ ενδεχομένως δεν θα αυξήσει αύριο τις συντάξεις, δεν θα σβήσει το χρέος, δεν θα ρίξει τον καπιταλισμό, δεν θα αλλάξει τον κόσμο με τρόπο ριζικό. Αλλάζει όμως εμάς και άλλους άνθρωπους με τρόπους που δεν ξέρουμε και που δεν είναι ανιχνεύσιμοι: εμάς, διότι, σε πείσμα της αντίθετης ρητορικής σύμφωνα με την οποία είμαστε υποτελείς ή παγιδευμένοι σε μια οικονομική, πολιτική, ιστορική αναγκαιότητα, χωρίς δυνατότητα εξόδου, διαπιστώνουμε ότι εν τέλει είμαστε ελεύθεροι να πούμε “όχι”, να αντισταθούμε στα προφανή ψέμματα των ανίδεων αλλαζόνων που σχεδιάζουν την ζωή μας, να μιλήσουμε και να ακουστούμε. Γιατί ακουστήκαμε. Αν ο κ. Τρισέ αντιπαρήλθε τα πανό με αδιαφορία, ο δαιμόνιος καθηγητής Περνίς, διοργανωτής της εκδήλωσης και Διευθυντής του Ινστιτούτου για το Ευρωπαϊκό Συνταγματικό Δίκαιο Walter Hallstein, τα διάβασε δυνατά ώστε να καταγραφούν στα πρακτικά της εκδήλωσης. Ο ίδιος ζήτησε από τον ομιλητή να εξηγήσει (αν μπορεί) για ποιον λόγο θα πρέπει να σωθούν οι τράπεζες εις βάρος των ανθρώπων: η αόριστη απάντηση του κ. Τρισέ δεν φάνηκε να ικανοποιεί την μάλλον πιο εκλεπτυσμένη κριτική σκέψη του γερμανού πανεπιστημιακού. Η παρέμβασή μας επέδρασε και στο κοινό: γερμανοί, ιταλοί μας εδωσαν συγχαρητήρια, ζήτησαν να μάθουν περισσοτερα για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα. Μία Γερμανίδα απο το ακροατήριο προσφέρθηκε, κατά την διάρκεια της ομιλίας, να κρατησει ένα απο τα πανό ώστε να ξεκουρασει έναν απο μας.

Η αξιοπιστία του Τρισέ, αποδείχτηκε ακάλυπτη επιταγή – ακόμη και οι εγγυητές της (όσοι εξακολουθουν να πιστεύουν στο όραμα της Ευρωπαικής Ενωσης) δεν την κάλυψαν. Το χλιαρό τους χειροκρότημα, δήλωσε απογοήτευση και δυσπιστία σε όσα προσπάθησε να υποσχεθεί ο ομιλητής.

Μία αντίθεση ήταν πολύ σαφής στην εκδήλωση. Από τη μία πλευρά ο επίσημος εκπρόσωπος του υπό κατάρρευση εγχειρήματος της ευρωζώνης, στις τελευταίες μέρες της θητείας του, ενσάρκωση της Ευρώπης των Τραπεζών· από την άλλη εμείς, οι ανεπίσημοι εκπρόσωποι του Νότου της Ευρώπης, τραπεζικά αφερέγγυοι, με μόνη μας δύναμη τις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες και την πίστη μας στις δυνάμεις της κοινωνίας. Σε αυτήν την μονομαχία εντυπώσεων με τον Τρισέ, κερδίσαμε εμείς.

Γεννηθήκαμε σε ξένη χώρα, σε ξένη χώρα βαδίζουμε, μα φτιάχνουμε κι εμείς σαν τους υπόλοιπους αγωνιζόμενους κατοίκους της Ελλάδας την δική μας χώρα. Την στολίζουμε με λόγια πάνω σε υφασμα και γνωρίζουμε πως και το ύφασμα να χαθεί, τα λόγια θα μείνουν. Και η αλληλεγύη μας.

Καλή πατρίδα!

Real Democracy Now! Berlin/GR

* (tricher στα γαλλικά σημαίνει «εξαπατώ»)

Berlín: Intervención política de estudiantes griegos en un discurso del presidente del Banco Central Europeo

Berlín. El lunes, 24 de octubre a las 18:00h, en el auditorio Audi Max de la Universidad Humboldt comenzó el discurso programado del Presidente del Banco Central Europeo (BCE), Trichet. El grupo de “Real Democracy Now! Berlin/GR” (Democracia Real Ya! Berlín/GR), dio la bienvenida al Presidente del BCE siguiendo un plan suyo.

El auditorio estaba lleno. En las primeras filas los académicos, los políticos, los empresarios y los periodistas. Atrás los estudiantes y otros ciudadanos. Entre ellos 14 miembros de nuestro grupo, esparcidos en grupos de dos o tres personas entre los oyentes.

A las 18:00h Trichet subió a la tribuna. A las 18:40h, tal como lo habíamos planeado, dos de nosotros abren y guardan silenciosamente la primera pancarta: “Say no to the debt tyranny” (“Di no a la tiranía de la deuda”). Los policías de la seguridad no reaccionan, el Sr. Trichet, sigue hablando, las cámaras se centran en la pancarta, la gente mira con curiosidad.

A las 18:45h, tres personas, siempre en silencio, abren la segunda pancarta: “Fuera de Grecia el FMI, el BCE y la UE.” Sigue la tercera (siempre en inglés): “No más dinero para los bancos.”El público está susurrando, los policías de seguridad siguen sin reaccionar, mientras que el Sr. Trichet recurre al famoso truco de los “hombres grandes”: la indiferencia arrogante, y con insistencia continúa con el monólogo. Un monólogo que se interrumpió cuando una de nosotros logró apartar al Sr Trichet de su visión, instándolo a mirar las pancartas y dejar de mentir.

Hasta entonces, el Sr. Presidente estaba soltando su discurso como si estuviera en una situación anterior a la crisis. Habló de “control de la deuda” y “liquidez de los bancos”, como objetivos del BCE, causando vergüenza e incomodidad hasta a sus oyentes más bienintencionados, quienes por cortesía al orador, optaron por mirar a los policías de seguridad que estaban en el balcón. La oyente “rebelde” lo dejó abusar de su cortesía y le permitió concluir con su monólogo de burla (igual estaba tan sólo desesperado) al señor Trichet, quien será jubilado dentro de una semana.

La cultura del debate en las universidades alemanas requiere que el orador se someta al suplicio de la conversación con sus oyentes. Así que se les dio la oportunidad a tres personas de nuestro grupo de tomar la palabra. El primero leyó la siguiente nota, en la que se cristalizan nuestras posiciones, ganándose los primeros aplausos de un público disciplinado. El texto tal como se leyó (en inglés, continúa la traducción al castellano):

Dear Mr Trichet,

We would like to thank you for sharing with us your vision for Europe. In fact, coming from Greece, we think we can already understand it better than many others. And we would like to tell you that the Greek people are also sharing your vision, and that they are going through lots of sacrifices to help you bring it to life. They no longer want to earn decent wages or educate their children. They prefer giving all they have to pay their debts. They have even started selling – at any price – all public property that can be sold for this reason. They are even ready to give their lives for your vision. They no longer need health care. Paying loan interests is much more important. So they shut down hospitals. And they prefer suicide instead. Suicide rate in Greece has increased 40%.

Some would say that the Greeks deserve what came upon them. We couldn’t agree more. That’s why we would like to thank you, for making us pay our debts instead of paying for our own decent survival. We want to assure you, that we’ll keep paying until we starve and our whole economy becomes a ruin. And we thank you from the bottoms of our hearts for your precious help through loans. You have to be sure, that every single dime you give us will come back to you and to the banks you are protecting. In high interest. Because through our sacrifice, we can keep the banks safe and unaccountable. Through our sacrifice, we make your dream of Europe come true”.

“Estimado Sr. Trichet,

Quisiéramos darle las gracias por compartir con nosotros su visión de Europa. De hecho, oriundos de Grecia, pensamos que podemos entenderla mejor que muchos otros. Y querríamos decirle que el pueblo griego también comparte su visión, y que está sometiéndose a un montón de sacrificios para ayudarle a darle vida. Que ya no quiere ganar un salario decente o educar a sus hijos. Prefiere entregar todo lo que tiene que pagar sus deudas. Incluso ha comenzado a vender – al precio que sea – todos los bienes públicos que puedan ser vendidos para esta causa. Incluso está dispuesto a dar su vida por la de usted. Y ya no necesita ninguna atención médica. El pago de intereses de préstamos es mucho más importante. Así que va cerrando los hospitales. Y prefiere suicidarse que hospitalizarse. La tasa de suicidios en Grecia se ha incrementado un 40%.

Algunos podrían decir que los griegos se merecen lo que les ha tocado vivir. No podríamos estar más de acuerdo con esto. Es por eso que queremos darle a usted las gracias, por hacernos pagar nuestras deudas en vez de pagar por nuestra decente supervivencia. Queremos asegurarle que vamos a seguir pagando hasta morir de hambre y hasta que toda nuestra economía se convierta en una ruina. Y le damos las gracias desde el fondo de nuestros corazones por su valiosa ayuda a través de préstamos. Puede estar seguro de que cada céntimo que usted nos dé, volverá a usted y a los bancos que protege. Con un alto interés. Porque a través de nuestro sacrificio, podemos mantener los bancos seguros e inmunes. A través de nuestro sacrificio, hacemos realidad su sueño de Europa”.

La segunda, se negó a utilizar el micrófono que se le ofreció, diciendo: “mi voz no lo necesita – está reforzada por las voces de los que están en las calles y las plazas”, y después de decir a Trichet “usted está mintiendo cuando habla de la seguridad y estabilidad y la prueba de ello es la indignación del sur de Europa”, se marchó, devolviéndole el desprecio que Trichet y los arquitectos de la política depredadora del BCE están mostrando hacia los pueblos de Europa.

La tercera, reconociendo “que la economía se ha vuelto muy complicada para entender todas las manipulaciones sutiles realizadas a niveles hiperestatales”, le pidió a Trichet que al menos le contestara a la siguiente pregunta: si él es capaz de “vivir con 470 euros al mes, es decir, con el dinero que corresponde al sueldo de mi madre, o con 800 euros al mes, dinero equivalente a una pensión mensual de mi padre después de 30 años de trabajo”. Trichet, estando ya claramente perplejo, cedió ante al poder de lo obvio, contestando que no era consciente de que “las cosas habían llegado a tal punto para los griegos”. Sostuvo que el objetivo de la política es la salida de la crisis, la cual traerá puestos de trabajo para todos.

Nuestra intervención en el discurso de Trichet puede que no aumente mañana las pensiones,  no eliminará la deuda, no derrocará el capitalismo, no cambiará el mundo de una forma radical. Sin embargo, nos cambia a nosotros mismos y a otras personas, de formas que no conocemos y que no son detectables: nosotros, porque a pesar de la retórica opuesta, según la cual estamos sometidos o atrapados en una la necesidad económica, política, histórica, sin posibilidad de salida, nos percatamos de que en última instancia somos libres de decir “no”, a resistir a las mentiras evidentes de los arrogantes ignorantes que planifican nuestra vida, a hablar y ser escuchados. Porque fuimos escuchados. Si el señor Trichet pasó por alto las pancartas con indiferencia, el profesor Pernís, organizador del evento y el Director del Instituto de Derecho Constitucional Europeo, Walter Hallstein, leyeron en voz alta el texto de nuestra intervención para dejar constancia del evento. Este mismo pidió al orador que explicara (siempre que lo pudiera) por qué tienen que rescatarse los bancos en perjuicio de las personas: la vaga respuesta del Sr. Trichet pareció que no cumplió con el pensamiento crítico y más sofisticado del catedrático alemán. Nuestra intervención influyó también en el público: alemanes e italianos nos dieron felicitaciones, preguntaron más cosas acerca de lo que está sucediendo en Grecia. Una alemana entre el público se ofreció, durante el discurso, a sujetar una de las pancartas, así que descansara uno de nosotros.

Se demostró que la fiabilidad de Trichet era como un cheque sin fondos: ni siquiera sus firmantes (que continúan creyendo en la visión de la Unión Europea) pudieron garantizar su cobro. Su aplauso flojo denotó frustración e incredulidad en lo que trató de prometer el orador.

Hubo un contraste muy claro en el evento. Por un lado, el representante oficial del proyecto del euro, que está colapsando, en los últimos días de su mandato, encarnación de la Europa de los bancos. Por el otro, nosotros, los representantes no oficiales del sur de Europa, insolventes con términos bancarios, teniendo como único poder nuestros procedimientos democráticos y nuestra fe en las fuerzas de la sociedad. En este duelo de impresiones con Trichet, hemos ganado nosotros.

Hemos nacido en un país extranjero, vivimos en un país extranjero, pero estamos edificando nuestro propio país, al igual que otras personas que están luchando en Grecia. Lo decoramos con palabras sobre una tela y somos conscientes de que aunque la tela se pierda, las palabras se quedan. Y nuestra solidaridad también.

¡Nos vemos en Grecia!

http://www.reden.tk/

(http://verba-volant.info/es/berlin-intervencion-politica-de-estudiantes-griegos-en-un-discurso-del-presidente-del-banco-central-europeo/)

Jean-Claude Trichet in HU-Berlin

EN
Bloomberg Businesweek
Reuters
The Source
DE
Handelsblatt
astrologieklassisch
GR
Red NoteBook
alterthess
ΠαραλληλοΓράφος
Το ποντίκι
tvxs
salata tv
ant1 tv
The Insider

(REUTERS)

(copyleft: realdemocracynowberlingr.wordpress.com)

(copyleft: realdemocracynowberlingr.wordpress.com)

(copyleft: realdemocracynowberlingr.wordpress.com)

Το βίντεο της παρέμβασης εδώ:

Επόμενα ραντεβού

  • Τρίτη 18.10., 15:00, Occupy Reichstag, μπροστά στο κοινοβούλιο.
  • Τρίτη, 18.10, 19:00, Anti-Krisebündnis Verständingungstreffen, allmende (Kottbusser Damm 25-26)
  • Παρασκευή 21.10., 18:30, Ομιλία Καζάκη στην Ελληνική Κοινότητα (Mittelstr. 33, 12167, Steglitz)
  • Σάββατο 22.10., 17:00, Συνάντηση της ομάδας Real Democracy Now! Berlin/GR, Cafe Hardenberg (Hardenbergstr. 10, 10623, U-Bahnhof Ernst-Reuter-Platz) (η συνάντηση θα αναβληθεί αν υπάρξουν εξελίξεις)

Η 15η Οκτωβρίου στο Βερολίνο

Ανταποκρινόμενη στο κάλεσμα για διεθνή συντονισμό των επιμέρους κινημάτων που ξεπηδούν ραγδαία απ’ όλες τις γωνιές του πλανήτη, η κινητοποίηση της 15ης Οκτώβρη συγκέντρωσε 10.000 άτομα στους δρόμους του Βερολίνου. Οι συμμετέχοντες, αποτελώντας ένα ποικίλο πολύχρωμο και δυναμικό  μπλοκ, συμπύκνωσαν την αγανάκτησή τους απέναντι στην οικονομική, πολιτική και αντιδημοκρατική κρίση σε συνθήματα όπως: «καταλάβετε τα πάντα», «είμαστε το 99%», «διεθνής αλληλεγγύη» και «είμαστε όλοι Έλληνες».

Η πορεία ξεκίνησε μπροστά από το άγαλμα του Ποσειδώνα στην Αλεξάντερπλατς και στόχος της ήταν να σταματήσει στην Πύλη του Βρανδεμβούργου. Καθώς έφτανε στο τέλος της και αντίθετα με το πρόγραμμα, η κεφαλή της προχώρησε αυθόρμητα και συγκεντρώθηκε έξω από το γερμανικό κοινοβούλιο (Reichstag). Έγιναν προσπάθειες εισβολής στο κοινοβούλιο και μάλιστα διαδηλωτές έριξαν ένα κομμάτι της πρώτης (από τις συνολικά δύο σειρές) περίφραξης. Η απάντηση της αστυνομίας ήταν άμεση και βίαιη, με την μαζική χρήση σπρέι πιπεριού στα μάτια όσων ήταν μπροστά. Ο κόσμος που μαζεύτηκε μπροστά από το κοινοβούλιο στην πρώτη φάση υπολογίζεται στις 2000, αλλά χάρη στην ακουστική που προσφέρει το κτίριο και τον δυναμικό παλμό που επικρατούσε, ακουγόταν για πολλές δεκάδες. Στη συνέχεια επήλθε μία ξαφνική ηρεμία, η οποία αντικαταστάθηκε από μουσικά δρώμενα, συζητήσεις και διάφορους ακτιβισμούς, κατά τη διάρκεια των οποίων ο κόσμος πύκνωνε, δείχνοντας τη διάθεση να παραμείνει στο χώρο. Αμέσως η γερμανική αστυνομία έδειξε τις διαθέσεις της, ανακοινώνοντας πολλές φορές την ότι δεν είχε δοθεί άδεια για συγκέντρωση μπροστά από το κοινοβούλιο. Όμως ο κόσμος παρέμενε. Τότε, συνέχισαν με την κλασσική τακτική της: της βήμα προς βήμα αποδυνάμωσης της ισχύος των διαδηλωτών. Έτσι, αφού τους ζητήσαν να φύγουν και είδαν πως αυτό δεν συμβαίνει, ο αρχηγός της αστυνομίας απαίτησε να φύγουν οι δύο σκηνές, οι οποίες κάνανε στο μεταξύ την εμφάνισή τους. Για το θέμα, ακολούθησε λαϊκή συνέλευση.

Οι συγκινητικές στιγμές που ακολούθησαν θωράκισαν τους συμμετέχοντας με ένα αίσθημα υπεροχής: το ανθρώπινο μικρόφωνο, αυτή η ηχώ, που προερχόταν από την επανάληψη των λόγων κάθε ομιλητή από τα μέλη της συνέλευσης, γάνωνε την ομοψυχία της αυθόρμητης συνέλευσης. Κάθε ένας γινόταν αντίλαλος του άγνωστού του ομιλητή και όλοι μαζί κοινωνούσαν τον λόγο του ενός/ της μίας, που ως αγωνιστικός, ήταν εξ ορισμού ζωντανός. Έτσι έδιναν με τις φωνές τους ζωή και σ’ αυτό το πρόπλασμα λαού, που βρισκόταν εκεί. Ένας λαός που γίνεται δημοκρατικά και συμμετοχικά. Το νέο γερμανικό και παγκόσμιο υποκείμενο καθρέφτιζε την επιγραφή – επιταγή “DEM DEUTSCHEN VOLKE”, «τω γερμανικῷ λαῷ» του κοινοβουλίου, και συνειδητοποιούσε το ρόλο του, γινόμενο σύνθημα: “Wir sind das Volk”, «εμείς είμαστε ο λαός». Η αμεσοδημοκρατική συνέλευση χωρίς πολλές ταλαντεύσεις, σύντομα κατέληξε αποφασίζοντας την συνέχιση και υπεράσπιση της κατασκήνωσης στο συγκεκριμένο χώρο.

Ο συμβολισμός όμως της συγκεκριμένης πράξης ανυπακοής στις διαταγές των δημοσίων υπαλλήλων ήταν τόσο ισχυρός, όσο και η βίαιη (ψυχολογικά και σωματικά) αντιμετώπιση που της επιφύλαξε το γερμανικό κράτος. Στρατιές πάνοπλων αστυνομικών πατούσαν πάνω στους καθισμένους διαδηλωτές, τραυματίζοντας ελαφρά αρκετούς και συλλαμβάνοντας ορισμένους με σκοπό να καταστρέψουν με μίσος ορισμένες σκηνές, κουβέρτες και υπνόσακους! Η καταστολή συνεχίστηκε με την καταστροφή των εγκαταστάσεων για μαγείρεμα και των προμηθειών φαγητού που είχαν στο μεταξύ συγκεντρωθεί.

Η ίδια ιστορία επαναλαμβανόταν με μεγαλύτερη ένταση κάθε φορά που οι διαδηλωτές έστηναν νέες σκηνές, μέχρι που η αστυνομία αποφάσισε την πλήρη εκκένωση της πλατείας, φοβούμενη την εδραίωση της συγκέντρωσης. Έτσι λοιπόν γύρω στα μεσάνυχτα, εν μέσω αφόρητου ψύχους, ελικοπτέρων παρακολούθησης, εκφοβιστικών τελεσιγράφων και απειλών και τέλος απομάκρυνσης του Τύπου, άρχισε η βίαιη απομάκρυνση των ειρηνικών διαδηλωτών.

Η εξέλιξη αυτή περισσότερο πείσμωσε παρά τρομοκράτησε τον κόσμο, που έδωσε νέο ραντεβού την επόμενη μέρα για να κατακτήσει το δικαίωμά του να αντιδράει στην κυριαρχία των τραπεζών σε παγκόσμιο επίπεδο, στην πληρωμή του χρέους, που δημιούργησαν οι ατελέσφορες κερδοσκοπίες των χρηματιστών από τους ίδιους τους λαούς και σε τελική ανάλυση να αγωνιστεί για την διατήρηση του δικαιώματός του στην ελεύθερη έκφραση, συγκέντρωση, διαμαρτυρία και διεκδίκηση.

Την Κυριακή 16 Οκτώβρη η συγκέντρωση ξεκίνησε στις 15:00. Η αστυνομία απαγόρευε οτιδήποτε μπορεί να χρησιμοποιηθεί για κατασκήνωση (για παράδειγμα κατέσχεσε βίαια κουβέρτες), ενώ σταμάτησε φορτηγάκι που πήγαινε φαγητό στους συγκεντωμένους. Για μισή ώρα γίνονταν διαπραγματεύσεις μεταξύ συγκεντρωμένων και αστυνομίας. Παρότι η συγκέτρωση κρίθηκε παράνομη, καθώς δεν είχε δοθεί άδεια, η αποφασιστικότητα των συγκεντρωμένων κράτησε μακριά τις ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις. Η συνέλευση κράτησε μέχρι τις 19:00. Τέθηκαν ζητήματα οργανωτικά, δημιουργήθηκαν ομάδες εργασίας και αποφασίστηκε να γίνονται συγκεντρώσεις και συνελεύσεις κάθε μέρα στις 15:00.

Real Democracy Now! Berlin/GR

15.10.2011

Teilweise brutaler Einsatz der Berliner Polizei gegen 2 Strandzelte am 15. Oktober 2011

gegen Finanzkrise und Kapitalismus   IMG_6831




Η ελληνική ομάδα Real Democracy now! Berlin/GR σας προσκαλεί σε πάρτυ!

Για να έχουμε την ευκαιρία να γνωριστούμε οργανώνουμε την Παρασκευή 14.10,
μία μέρα πριν τη Παγκόσμια Δράση για Δημοκρατία και Αλλαγή (http://15october.net/de/)
πάρτυ γνωριμίας στο κτίριο του Technische Universität…

Η κατάσταση στην Ελλάδα ωθεί όλο και πιο πολύ κόσμο, κυρίως νέους, στη
μετανάστευση. Ο αγώνας όμως για τη τύχη της Ελλάδας δεν τελειώνει στα σύνορά
της, και ούτε αφορά μόνο την Ελλάδα αλλά όλη την Ευρώπη. Για αυτό καλούμε
όσους ενδιαφέρονται να μας γνωρίσουν και να δουλέψουμε μαζί

ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ

Στα χνάρια των αγώνων στην Ελλάδα ενάντια στις συμφωνίες δανεισμού με την Τρόϊκα αλλά και των κινημάτων για δημοκρατία στην Ισπανία και τον Αραβικό κόσμο για δημιουργήσαμε τον Μάϊο του 2011 στο Βερολίνο της Γερμανίας την ομάδα Real Democracy now – Berlin/GR. Με τη πράξη μας αυτή θέλουμε να συμβάλλουμε στους αγώνες για πραγματική δημοκρατία, ισότητα, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια στην Ελλάδα και την Ευρώπη.

 

Facebook Event: https://www.facebook.com/event.php?eid=167776896643664

15. Oktober 2011: Occupy Wall Street – Occupy Berlin! Internationaler Aktionstag

Am 15. Oktober werden Menschen in etwa 79 Ländern, von Australien bis
Uruguay, auf die Straßen gehen. Sie protestieren in Brüssel,
Frankfurt/Main, Hong Kong, Johannesburg, New York, Rabat, Rio de
Janeiro, Warschau, Zürich und zahlreichen anderen Städten gegen die
ökonomische, soziale und ökologische Krise. Unter dem Motto “vereint
für globale Veränderungen” treten sie für eine transparente
Gesellschaft ein, an deren politischen Entscheidungen alle teilhaben
werden. Ihr Ziel ist die Ausbreitung einer neuen politischen Kultur
mit Versammlungen für alle und offenen Entscheidungsprozessen.

Von Kairo über Madrid nach New York und Berlin

In New York besetzten viele Menschen Brooklyn Bridge am 1. Oktober
2011. Davor, am 17. September, hatten sie bereits einen Park in der
Nähe der Wall Street besetzt, um regelmäßige Versammlungen
durchzuführen. Die Bewegung dehnte sich schnell in den USA aus. In
erstaunlich vielen Städten von San Francisco bis Boston und Washington
fanden und finden Solidaritätsbekundungen statt.

Die Bewegung 15M begann am 15. Mai in Spanien. Ihre Protestkultur ist
vom Arabischen Frühling inspiriert, und von den Kundgebungen in
Griechenland, Island und anderen Ländern. Von der besetzten Puerta del
Sol in Madrid breitete sich die Bewegung in ganz Spanien aus und wurde
in anderen Ländern aufgegriffen. Am 14. Juli wurden nach arabischem
und spanischem Vorbild Zelte in Tel Aviv errichtet. Riesige
Demonstrationen, auch in anderen Städten Israels, folgten im August.

Wir sind Teil einer internationalen Bewegung. Wir sind die 99 Prozent,
die auf friedliche Weise protestieren. Unsere offenen Gruppen werden
nicht von einer politischen Führung vertreten.

Planung für den 15. Oktober in Berlin:

13 Uhr          Neptunbrunnen (Alexanderplatz)

13-16 Uhr       Demonstration zum Brandenburger Tor
ca. 17 Uhr      Kanzleramt (Attac)
ab 16 Uhr       Festival am Mariannenplatz (Kreuzberg)
(live Musik, Essen, informelle politische Versammlungen usw.) am Feuerwehrbrunnen.

Attac veranstaltet ab 10 Uhr eine Krisenanhörung im Grips Theater